۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶- یک مطالعه در دنیای واقعی بر روی ۲۴۶ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ نشان داده است که بدتر شدن «زمان در محدوده (TIR) »، یعنی همان نسبتی از زمان که سطح گلوکز در محدوده هدف باقی می‌ماند، با افزایش میزان بروز ۵ ساله عوارض ریزعروقی مرتبط است. این یافته‌ها بر اهمیت بالقوه حفظ کنترل پایدار قند خون در طول زمان برای کاهش عوارض مرتبط با دیابت تأکید می‌کنند. این مطالعه توسط «امبر اس.» و همکاران در نشریه The Journal of Clinical Endocrinology& Metabolismمنتشر شده است.
این مطالعه کوهورت آینده‌نگر ۵ ساله که در یک مرکز ارجاع تخصصی انجام شد، به‌دنبال تعیین این موضوع بود که آیا پارامترهای مانیتورینگ مداوم گلوکز (CGM) می‌توانند پیش‌بینی‌کننده‌های دقیقی برای آسیب‌های بافتی در درازمدت باشند یا خیر. این گروه شامل ۲۴۶ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ بود (میانه سنی ۴۰ سال [دامنه میان‌چارکی، ۲۸–۵۳] و میانه مدت ابتلا به دیابت ۲۴ سال [دامنه میان‌چارکی، ۱۳–۳۳]). پروفایل‌بندی طولانی‌مدت CGMبر روی این بیماران، بدون هیچ‌گونه مداخله آزمایشی، انجام شد.
پیامد اصلی مطالعه، یک نقطه پایانی ترکیبی از عوارض ریزعروقی بود که شامل موارد زیر می‌شد: نفروپاتی دیابتی (آلبومینوری مداوم ≥ ۲۰ میکروگرم بر دقیقه، eGFRکمتر از ۶۰ میلی‌لیتر بر دقیقه بر سطح ۱.۷۳ متر مربع، یا استفاده از مهارکننده‌های سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون برای آلبومینوری)، رتینوپاتی شدید (رتینوپاتی پرولیفراتیو، ماکولوپاتی یا کوری) و نوروپاتی محیطی (امتیاز تست تک‌رشته‌ای کمتر از ۶ از ۶ یا مطالعه غیرطبیعی رسانش عصبی).
یافته‌های کلیدی:
· ارزیابی طولانی‌مدت ۲۴۶ شرکت‌کننده مبتلا به دیابت نوع ۱ در طول ۵ سال پیگیری، شاخص‌های خاصی را در مورد پارامترهای قابل اندازه‌گیری گلوکومتریک و همبستگی آن‌ها با ریسک ریزعروقی آشکار کرد.
· میانگین HbA1c گروه مورد مطالعه از ۷.۶٪ (۵۹ میلی‌مول/مول) به ۷.۲٪ (۵۵ میلی‌مول/مول) کاهش یافت، در حالی که TIRاز ۵۰ ± ۱۴٪ به ۶۱ ± ۱۵٪ افزایش پیدا کرد.
· گروهی از افراد که با کاهش ۱۰ درصدی یا بیشتر در میزان TIR مواجه بودند، در طول ۵ سال مشاهده، شیوع به‌مراتب بالاتری از عوارض ریزعروقی داشتند (۳۳.۳٪) در مقایسه با بیمارانی که TIRآن‌ها بدون تغییر بود (۷.۹٪) و کسانی که افزایش ۱۰ درصدی یا بیشتر در TIR داشتند (٪۱۵.۰)؛ (p = 0.011).
· تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که تغییر در TIR(ΔTIR)، پس از تعدیل متغیرهایی نظیر سن، TIRپایه، BMIو فشار خون سیستولیک، رابطه مستقل خود را با عوارض ریزعروقی حفظ می‌کند.
· مدل‌های پیش‌بینی‌کننده با استفاده از شاخص‌های گلوکومتریک حاصل از CGMبه همراه سن بیمار، ویژگی‌های تفکیک‌کننده مناسبی را با سطح زیر منحنی (AUC) بین ۰.۷۵۷ تا ۰.۷۸۷ نشان دادند.
خلاصه:
این مطالعه نشان داد که شاخص‌های گلوکومتریک استخراج‌شده از CGMبه‌طور معناداری با ریسک ۵ ساله بروز عوارض ریزعروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ مرتبط هستند. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که ΔTIR(تغییرات در زمان در محدوده) اطلاعات پیش‌بینی‌کننده معناداری فراتر از اندازه‌گیری معمول HbA1cارائه می‌دهد؛ با این حال، پیش از کاربرد بالینی، به مطالعات بیشتری نیاز است.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/worsening-time-in-glucose-target-range-linked-to-microvascular-complications-in-type-1-diabetes-study-180273